มุมเล็กๆ ของญาดา

ระหว่างที่เครียดๆ กับงาน....

ละสายตาจากโต๊ะ....พบหนังสือเลิ่มหนึ่งที่คุณนายยืมมาจากห้องสมุด....

พลิกอ่านคร่าวๆ......มีแต่เรื่องราวที่น่าดึงดูด.....

อ่านจนเกือบจบเล่มในคราวเดียว.......

หนังสือเล่มนี้ชื่อ....."พระอารมณ์ขันในสมเด็จพระเทพฯ"

เขียนมานานแล้วโดยคุณวิลาศ มณีวัต.....

เลือกหยิบเอาข้อความบางตอนมาฝาก.....

เพื่อให้พวกเราได้ชื่นชมทั้งพระอารมณ์ขัน...และพระอัจฉริยภาพของพระองค์ท่าน.....

........................

ทรงเล่าต่อไปถึงประสบการณ์ครั้งแรกว่า

"ครั้งแรกนั้นข้าพเจ้าได้รับประทาน (เนื้อหมา)  ตอนที่ไปโครงการชลประทานแถว ๆ
จังหวัดเชียงราย  มีพวกฮ่อเขาไปซื้อหมาของอีก้อ  แล้วต้มเค็มกับเครื่องยาจีน 
ซึ่งเขาบอกว่าแพงมาก
 
ตอนนั้นข้าพเจ้ารับประทานไป ๕ ชิ้น  รู้สึกว่าไม่อร่อยเป็นพิเศษ 
เพราะเนื้อหมามีลักษณะคล้าย ๆ เนื้อหมู  มีมันมากกว่า  แล้วเหนียวด้วย 
เนื้อหมาทีจีนอร่อยดีมาก ไม่เหนียว  รสกลมกล่อม 
ข้าพเจ้าจึงรับประทานหมดจาน  คนที่ดีใจว่าได้รับประทานหมาอีกคน คือ คุณหมอดนัย 
คราวที่แล้วรู้สึกว่าเสียเปรียบข้าพเจ้าเพราะไปออกหน่วยแพทย์เสียอีกทางหนึ่ง
ผู้ที่ไม่ยอมรับประทานหมาอีกคนคือป้าจัน  เพราะไปเห็นหมาดำกระดุกกระดิกอยู่เรื่อย ๆ
ท่านผู้ว่าฯ อธิบายว่า  สุนัขที่ใช้ต้องมีอายุ ๕-๖ เดือน  เป็นหมาดำถึงจะดี

"สิ่งที่รับประทานกับหมาดำ  เป็นซุปที่เขียนไว้ในเมนูว่า 'ซุปไก่ตุ๋นในหม้อ' 
ต้องอธิบายนิดหน่อยว่า หม้ออันนี้เป็นหม้อพิเศษ  ซึ่งใช้ทำไก่อัด (ทั้งตัว) 
ใคร ๆ เช่น ป้าไล  ตุ๋ย  ต่างซื้อกันใหญ่
ท่านผู้ว่าฯ กระซิบว่า  นี่ไม่ใช่ไก่  แต่เป็นตุ๊กแก 

ข้าพเจ้าเป็นคนสำคัญก็ได้กินมากหน่อย  คนอื่น ๆ ได้กินแต่น้ำซุปหรือเนื้อไก่เท่านั้นแหละ 
ไม่ใช่ตุ๊กแกจริง ๆ  ว่าแล้วก็หันไปสั่งลูกน้องให้เลือกเฉพาะตรงที่เป็นตุ๊กแกมาให้ข้าพเจ้า
ถึงสองถ้วย  เนื้อตุ๊กแกในซุปนี้ไม่ค่อยน่าเกลียด  เขาลอกหนังออกหมดแล้วหั่นเป็นท่อน ๆ 
ที่มีขาติดเขาก็ตัดออก   ท่านผู้ว่าฯ อธิบายวิธีรับประทานว่า  กระดูกตุ๊กแกก็รับประทานได้ 
แต่ขอให้เคี้ยวละเอียด ๆ   ให้รับประทานมาก ๆ เพราะเป็นประโยชน์ต่อร่างกาย 
ช่วยระบบประสาทและแก้หืด 

กล่าวพลางสั่งลูกน้องว่าอะไรอีกไม่ทราบ    ลูกน้องคนนั้นหายไปและกลับมา
พร้อมกับตุ๊กแก (เป็น ๆ) ตัวหนึ่ง  ผูกติดไม้มาส่งให้ข้าพเจ้า  
ตั้งแต่เกิดมาข้าพเจ้าก็ไม่เคยจับตุ๊กแก  รู้สึกอยู่ตลอดเวลาว่ามันน่าเกลียดน่ากลัว 
ในกระบวนสัตว์ต่าง ๆ ให้น่าเกลียดแสนน่าเกลียด  เช่น  ไส้เดือน  กิ้งกือ  หนอน 
แม้แต่บุ้งก็เคยจับ    กลัวอยู่สองอย่างคือ  ตุ๊กแกกับคางคก  วันนั้นเลยลองจับตุ๊กแก 

เขาเตือนว่าอย่าจับตุ๊กแกที่ปากเพราะมันดุมาก อาจจะกัดเอาได้  ให้จับที่ตัวตุ๊กแก 
ที่เขาเอามาให้ดูนั้นตัวไม่โตมากนัก  ยาวประมาณคืบหนึ่ง เป็นสีเทา 
หนังเรียบกว่าตุ๊กแกบ้านเรา  ตาสีเหลือง 

เมื่อข้าพเจ้าดูเสร็จแล้วเขาก็เอาไปโชว์ตามโต๊ะต่าง ๆ  ภุชงค์ถึงกับเอาแว่นขยาย
ขึ้นมาส่อง  ได้ความว่ากสิณให้ตุ๊กแกอ้าปากและตรวจดูคอ  แอ๋วจัดการขอตุ๊กแก
มาให้กสิณเลี้ยง  ซึ่งกสิณก็ได้แก้มัดแล้วเอาไปปล่อยไว้ที่ก้อนหิน  ตกลงกสิณ
เป็นคนเดียวที่ได้ทำบุญในวันวิสาขบูชา  โดยการปล่อยตุ๊กแกแทนการ
ปล่อยนกปล่อยปลาแบบธรรมดา ๆ 

ตุ๊กแกนี้เป็นของแพงราคาตั้ง ๕-๖ หยวน  เล่นเอาข้าพเจ้าอยากขายตุ๊กแกส่งออกนอก 
เมื่อข้าพเจ้าเด็ก ๆ ได้มีโอกาสไปเมืองอังกฤษ  เห็นตุ๊กแกขายในร้านขายสัตว์ราคาแพง
ถึงตัวละสองปอนด์  เล่นเอาอยากขายตุ๊กแกอยู่พักหนึ่ง  ได้ทราบว่าอีสานมีคนจับตุ๊กแก
ส่งขายนอกประเทศเหมือนกัน" 

ทรงพรรณนาต่อไปเพื่อเป็นการับรองคุณภาพและรสชาติของตุ๊กแกยูนนานว่า
"รสชาติของตุ๊กแกนี่ดีมาก  คล้าย ๆ ไก่แต่เนื้อละเอียดกว่า  ไม่ทราบว่าตุ๊กแกของข้าพเจ้า
ที่เมืองไทยจะอร่อยหรือเปล่า  ตัวของข้าพเจ้าโตมาก  ตัวสีออกฟ้า ๆ มีจุดสีแสด"

 

ที่รับสั่งถึง "ตุ๊กแกของข้าพเจ้า" คงจะหมายถึงตุ๊กแกที่อยู่ประจำในวังสวนจิตรฯ

 

ทรงอธิบายประกอบการเสวยตุ๊กแกว่า

"การกินอะไรประหลาด ๆ นี้  เป็นส่วนหนึ่งของการเจริญสัมพันธไมตรี 
เราได้รับการอบรมว่า  การไปต่างประเทศทุกครั้งเป็นราชการ 
ไม่ได้ไปเที่ยวเล่น  ฉะนั้นก็ไม่มีสิทธิอยากทำอะไรไม่อยากทำอะไร 
ไปหรือไม่ไปต้องแล้วแต่เจ้าภาพ  หน้าที่ของเราคือเป็นตัวแทนของประเทศ
ที่จะนำเอาความปรารถนาดีของชาวไทยไปสู่ประเทศเจ้าภาพ
และของประเทศเจ้าภาพสู่ประเทศไทย
พร้อมทั้งหารือแลกเปลี่ยนความรู้และความร่วมมือบางประการเท่าที่จะทำได้.."

"สำหรับประเทศจีนนี้  การต้อนรับของเขาก็เหมือนคนไทยรับแขก  คือ 
ดูแลทุกข์สุขของเราทุกอย่าง และไม่ได้บังคับขู่เข็ญแต่ประการใด 
ผู้ทีกินหมาและตุ๊กแกก็ด้วยสมัครใจ  ไม่ได้มีใครคะยั้นคะยอให้ชิมเหมือนบางแห่ง

"ตอนกลางคืนหมาเห่าจนดึก  ข้าพเจ้าใจหายแทนหมา  กลัวจะถูกกินพรุ่งนี้!

"พูดถึงหมา  ป้าไลบอกว่า  ไม่ควรเรียกว่าหมาต้มเค็ม  ควรเรียกว่าหมาพะโล้ 
เพราะใส่เครื่องพะโล้ กลิ่นหอม ๆ 
ถ้าต้มเค็มก็ไม่ใส่กลิ่น  ป้าไลปรารภว่าหมานี่อร่อยจริง ๆ  หมูนี่ยิ่งเคี่ยวยิ่งแข็ง แต่หมานุ่มดี" 
เรื่องหมาและตุ๊กแกนี้  เป็นประเด็นหยอกล้อกันอยู่หลายวันในขบวนตามเสด็จ
จึงได้ทรงสรุปด้วยพระอารมณ์ขัน  ปิดรายการครึกครื้นช่วงนี้ว่า

"เรื่องหมาและตุ๊กแกนี้  ข้าพเจ้าถูกพรรคพวกโจมตีหาว่าไปบอกคนจีนให้จัด
ให้รับประทาน บางคนบอกว่าตั้งแต่ออกจากปักกิ่ง  ไม่มีความสุขใจเลย 
เป็นความสัตย์จริงว่า ข้าพเจ้ามิได้ไปสั่งใครอย่างนั้นเลย  เพียงแต่พูดเล่น ๆ
เรื่องการกินตุ๊กแกเท่านั้น 

สังเกตดูฝ่ายจีนที่มากับเราจากปักกิ่ง  ไม่มีใครอยากรับประทานสัตว์สองชนิดนี้เลย 
ดูเหมือนว่าจะเป็นอาหารของคนใต้โดยเฉพาะอย่างยิ่งยูนนาน"

..............................

ท่านเป็นถึงเจ้าฟ้าเจ้าแผ่นดิน...จะทรงใช้เวลาทรงพระสำราญเพียงใดก็ไม่เห็นแปลก....

แต่พระองค์ทรงเลือกที่จะปฏิบัติพระราชกรณียกิจเพื่อบ้านเพื่อเมือง....

การเสด็จฯ เยือนต่างประเทศในแต่ละครั้ง......

ทรงเป็นเสมือนทูตของชาติ....ที่นำความปรารถนาดีไปยังมิตรประเทศ.......

คิดถึงจัง.......รักปุ้ยจ้า........